
Państwo Algieria (al-Dżaza'ir, Algierska Republika Ludowo-Demokratyczna – Al-Dżumhurijja al-Dżaza'irijja ad-Dimukratijja asz-Szabijja) – kraj ten jest członkiem Unii Afrykańskiej, jest 11-tym co do wielkości państwem świata (drugie Afryki po Sudanie), położone jest w Afryce północnej nad Morzem Śródziemnym. Znaczną część terenu Algierii zajmują wchodzące w skład Sahary pustynie jak i również półpustynie.
Algieria według konstytucji z 19 listopada 1976, która była wielokrotnie nowelizowana, jest republiką, w której głową państwa jest prezydent, a ten wybierany jest w wyborach powszechnych. Prezydent mianuje premiera, który stoi na czele rządu. Znowelizowana w 2008 roku Konstytucja zniosła ograniczenie dwóch kadencji, na jakie maksymalnie prezydent mógł być wybierany.
Dwuizbowy parlament składa się z następujących izb: z izby niższej – Narodowego Zgromadzenia Ludowego oraz izby wyższej – Rady Narodu. W Narodowym Zgromadzeniu Ludowym zasiada aż 389 deputowanych, którzy są wybierani w wyborach powszechnych na 5-letnią kadencję. 1/3 ze 144 członków Rady Narodu jest mianowana przez prezydenta, a 2/3 wybierane przez izbę niższą. Kadencja Rady Narodu jest równa 6 lat, jednak konstytucja wymaga, żeby połowa składu co 3 lata była wymieniana.
Podział administracyjny jest następujący: 48 wilai. Stolicą Algierii jest Algier 1,6 mln mieszkańców natomiast cały zespół miejski 3,8 mln)
Rdzenna ludność berberyjska Algierii przez ostatnie 3000 lat głównie znajdowała się pod rządami obcych władców. Do czasu gdy Arabowie przybyli w VIII wieku najważniejszymi z nich byli Fenicjanie (1000 r. p.n.e.) i Rzymianie (200 r. p.n.e.).
Głównie będąc częścią osmańskiego imperium, wybrzeże Algierii używane było przez jako baza piratów. Ten proceder zakończyła inwazja francuska w roku 1830, po zakończeniu najazdu nastąpiło zajęcie całego kraju, zakończone w roku 1847. W roku 1881 Algieria Francuska została włączona do Francji jako terytorium zamorskie; rozpoczął się masowy napływ osadników francuskich. W roku 1954 wybuchło powstanie zbrojne – wojna o niepodległość Algierii pod kierownictwem Frontu Wyzwolenia Narodowego (FLN). Sytuację skomplikowało odkrycie w 1956 bogatych złóż ropy naftowej oraz działalność OAS – francuskiej organizacji terrorystycznej, domagającej się zachowania władzy francuskiej. Na mocy układu z Evian Francja (prezydent Charles de Gaulle) uznaje niepodległość Algierii.
W styczniu 2000 rozwiązała się Islamska Armia Ocalenia, zbrojne skrzydło Islamskiego Frontu Ocalenia (FIS), a wielu jej bojowników poddało się w zamian za amnestię.
